bonaire.nu – 22.06.2025
De Leeuwarder Courant wist deze week een van de belangrijkste overeenkomsten van eilanden bondig samen te vatten: Allemaal afgescheiden van de vaste wal.
Deze eyeopener stond in een artikel dat verslag deed van een bijeenkomst van vertegenwoordigers van de vijf Waddeneilanden en de drie BES‑eilanden (Bonaire, Saba en Sint-Eustatius). Het spreekt voor zich dat die vertegenwoordigers elkaar spraken op een eiland: Vlieland.
De eilanden hopen in de toekomst nauwer samen te werken. Samenwerking op het gebied van voorzieningen, leefbaarheid, bereikbaarheid en toerisme.
De verwachting is dat de eilanden door kennis te delen meer veerkracht krijgen en ook meer invloed in Den Haag.
Eilanden vinden zichzelf wat betreurenswaardig doordat ze zomaar in het water liggen. Los van de wereld.
‘Dat isolement vraagt om een gezamenlijke stem en uitwisseling van de best practices.’
Wikipedia zegt: een best practice is een techniek, werkmethode of activiteit die zich als effectiever heeft bewezen dan enige andere techniek, methode etc.
Als je dit zo leest, kun je het bundelen van de krachten van de eilanden alleen maar toejuichen. Het gezamenlijk opereren doet denken aan de oude strijdkreet van de linkse bewegingen: Een vinger kun je breken, maar een vuist niet.
Daar moest ik gisteren aan denken toen ik in Den Haag was. Hele straten waren afgesloten, overal stonden politieagenten en marechaussees.
Maar toen ik vroeg of ze bang waren voor een afvaardiging van de acht eilanden, glimlachte de agent vriendelijk en meldde dat de maatregelen verband hielden met de NAVO-top die over een week plaatsvindt in de Hofstad.
Van de komst van vertegenwoordigers van acht eilanden wist hij niets.
Even later op het terras ging het gesprek over al die Bonairiaanse eilandbestuurders die deze dagen in Nederland zijn.
‘Het moet rustig zijn op het eiland’, zei mijn gesprekspartner. Om eraan toe te voegen dat hij de indruk had dat die bestuurders nogal van reizen houden.
Uiteraard vertelde ik hem ook over de samenzwering van de Waddeneilanden met hun Caribische bondgenoten.
Lichtelijk verbaasd keek hij op.
‘Daar zijn ze toch al lang mee bezig, met het kijken wat de mogelijkheden zijn voor bijvoorbeeld Bonaire wat betreft vestigingsbeleid, belastingen en de verhouding met het moederland. Ik herinner me nog het enthousiasme waarmee men terugkwam van bezoeken aan die Deense eilanden.’
Hij schudde zijn hoofd.
‘De bezoeken aan verschillende Waddeneilanden zijn niet meer te tellen.’
‘Je kunt beter goed geïnformeerd aan de slag gaan,’ probeerde ik in te brengen.
Maar ik kreeg geen kans.
‘Ze zouden ook aan het werk kunnen gaan,’ meldde mijn gesprekspartner, ‘ze weten heel goed wat de mogelijkheden zijn. Maar ze durven niet. Zijn bang om de kiezer te verliezen.’
Tegen zoveel Haagse wijsheid kon ik niet op.
Gelukkig kwam het meisje vragen of we nog iets wilden drinken.
Ik heb maar om de rekening gevraagd.
Want die wordt altijd opgemaakt.