Alsof ik de schuld ben. Wordt me vanochtend voor de voeten geworpen dat het de
derde keer is dat een coalitie uiteenvalt als ik de reis naar het eiland boek.
Het spreekt voor zich dat ik die rol graag op me zou nemen. Droomde ik vroeger wel
eens dat ik de Tour de France won of de Champions League, een rol op het
wereldtoneel kwam niet in mijn jongensdromen voor.
Net zoals ik de Tour nooit heb gewonnen en met voetbal niet verder ben gekomen
dan de junioren van de Bergumer Christelijke Voetbalvereniging, ook in het
wereldgebeuren is mijn rol tot vandaag uiterst bescheiden te noemen. Zo niet
onzichtbaar.
De Bonairiaanse werkelijkheid is het stadium van dromen allang voorbij. Het eiland is
in de greep van moedeloosheid. De armoede, de woningnood, de infrastructurele
chaos heeft er voor gezorgd dat er grote woorden vallen over het lokale bestuur. En
dat is wel te begrijpen.
Natuurlijk, er worden grote plannen gemaakt door de politici, er wordt frequent heen
en weer gevlogen naar Den Haag. Er is een groot geloof in eigen kunnen.
Vol zelfvertrouwen vliegt men heen en weer. Op de heenreis met ideeën en een
missie. Om met volle tassen en koffers de terugreis te ondernemen.
Was het een soapserie dan zou je de keuze hebben om na twee of drie afleveringen
de tv uit te zetten. Nu ben je figurant in die treurigstemmende serie.
Het is niet nieuw die moedeloze geluiden die ik deze dagen hoor. Maar de geluiden
zijn veranderd. Moedeloosheid is verschoven naar apathie.
De enkeling die nog een grap weet te maken over de voorspelling dat er over een
handvol jaren 50.000 mensen op het eiland zullen wonen, vindt weinig bijval.
Er wordt niet meer gelachen. Ja, wel onderling en om elkaar, maar op feestjes,
verjaardagen en uitstapjes moet je de woorden politiek, bestuur en overheid
vermijden. Voor je het weet, vallen er stiltes, hoor je gegrom, maken de eerste
mensen zich uit de voeten.
Het eiland verdient dit lot niet. Alles moet anders. Over ruim een jaar zijn er
verkiezingen. Wie weet komen er dan andere tijden. Zeker is dat niet.