Al mocht ik een paar keer niet kiezen wat ik wilde eten, toch was het weer goed om onder de strakke leiding van Oliverio de dagen door te komen. El Mundo is al jarenlang mijn thuisbasis en dat levert huiselijk gedrag op. Er wordt me bijvoorbeeld verteld dat ik een schoon overhemd aan moet trekken en dat ik niet zo moet knoeien. Meer thuis kun je je niet voelen.
Het was een goede week. Van ‘s ochtends vroeg tot ’s avonds laat mocht ik naar verhalen luisteren en ja, soms moesten mensen naar mij te luisteren.
Zaterdag was ik te gast bij Op de Klippen. Een ongenode gast hield daar een lange monoloog over het nut van de dialoog. Een wijze les waar de lokale politiek maar es naar moet luisteren.
Dat er weer een coalitie uit elkaar gevallen was in de week voor mijn komst, leverde boeiende analyses op. En een overdosis roddels. Niet voor niets kwam ik thuis met bloemkooloren.
Een bloemkooloor is een aandoening waarbij het oor een vervormd, hobbelig uiterlijk krijgt, vergelijkbaar met de structuur van een bloemkool. Dit ontstaat meestal door herhaalde trauma’s aan het oor, zoals harde klappen, stoten, of constante wrijving. Deze blessure komt vaak voor bij vechtsporters, rugbyspelers en andere atleten die regelmatig worden blootgesteld aan fysieke confrontaties.
Soms ontstaat de aandoening doordat de oren geteisterd worden door veel, heel veel verhalen.